Ένα πολύ ενδιαφέρον camp σύνθεσης από το Ωδείο Μητσάκου. Προσωπικά θα παρουσιάσω τις μοντέρνες τεχνικές στο φλάουτο και θα εκτελέσω όσα έργα γραφτούν για το όργανο στα αντίστοιχα workshops. Μπορείτε να κατεβάσετε περισσότερες λεπτομέρειες πατώντας εδώ.
Το Tu Solus III γράφτηκε το 2010 και ανήκει σε ένα κύκλο κομματιών για solo όργανα που πραγματεύεται το συνδυασμό τροπικού και φασματικού υλικού σε διάφορα επίπεδα. Το εν λόγω κομμάτι αντιπαραθέτει δύο διαφορετικές ηχητικές επιφάνειες, την τροπική, μέσω του βασικού φθογγικού υλικού των μουσικών φράσεων, και τη φασματική, η οποία αναπτύσεται σε ένα δεύτερο επίπεδο μέσω των διαφόρων τεχνικών παιξίματος όπως αρμονικές, multiphonics, jet-tones, 'pizzicati' κλπ. Μορφολογικά το κομμάτι χωρίζεται σε δύο μέρη (έκθεση-επεξεργασία) τα οποία περιλαμβάνουν διάφορους συνδυασμούς συμμετριών και ασσυμετριών.
Για την επεξήγηση των συμβόλων της σημειογραφίας πατήστε εδώ.
Tο Dal Niente (Interiur III) για κλαρινέτο σόλο γράφτηκε το 1970. Πριν από αυτό γράφτηκε το Interiur I (1966) για έναν εκτελεστή κρουστών, ενώ το Interiur II δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι σήμερα. H βασική τεχνική που χρησιμοποιείται στο Dal Niente είναι το “φιλτράρισμα” μιας μελωδικής γραμμής έτσι ώστε μόνο κάποιοι φθόγγοι να ακούγονται ξεκάθαρα μέσα σε ένα σύνολο από αέρινα ηχοχρώματα. Η αλληλεπίδραση των δύο αυτών ηχοχρωμάτων δημιουργεί ένα συνεχές φάσμα το οποίο περιέχει σαφείς, όσον αφορά στο τονικό ύψος, φθόγγους και ασαφείς, αντίστοιχα, ήχους από αέρα. Η μετάβαση από τη μια κατάσταση στην άλλη δημιουργεί την αίσθηση της ύπαρξης κάποιου φίλτρου που ανοιγοκλείνει και μεταβάλει τις διάφορες συχνοτικές περιοχές του κλαρινέτου. H πορεία αυτή έρχεται να κορυφωθεί σε ένα τμήμα αποτελούμενο από μοτίβα στο υψηλότερο ρετζίστρο του οργάνου, σε συνέχεια των οποίων επανέρχεται η αρχική ιδέα. Ο Lachenmann αποκαλεί αυτή την κατηγορία έργων του “musique concrète instrumentale”, μεταφορά της “συγκεκριμένης μουσικής” στα φυσικά όργανα, όπου οι δυνατότητές τους επαναπροσδιορίζονται για να δώσουν νέα, άθικτα μέχρι τώρα, ηχοχρώματα.
(Το κείμενο αυτό γράφτηκε ως program notes για συναυλία της ΕΕΜ)
Παραθέτω μια εκτέλεση από το Youtube με τον Edward Brunner:
Διαβάζοντας ένα από τα posts της Ι. Φ. στο ιστολόγιο “ΕΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ” για το μαντολίνο στην νεοελληνική μουσική και για το μοναδικό μαντολινίστα Δημήτρη Μαρίνο, θυμήθηκα τα κομμάτια του Beethoven για μαντολίνο και πιάνο. Ο λόγος περί των σχεδόν αγνώστων, θα έλεγα, στο ευρύ κοινό έργων:
Sonatina σε Ντο ελάσσονα WoO 43 No. 1
Adagio WoO 43 No.2
Sonatina σε Ντο μείζων WoO 44 No. 1
Andante Convarzioni σε Ρε μείζων WoO 44 No.2
Τα έργα αυτά γράφτηκαν το 1796, περίοδος όπου το μαντολίνο γνώρισε μεγάλη άνθιση στους κοσμικούς κύκλους, για τη νέα, ταλαντούχο, ερασιτέχνη εκτελέστρια Countess Josephine de Clary και αργότερα Countess Josephine de Clary-Gallas στην οποία ο Beethoven αφιέρωσε και την άρια για soprano και ορχήστρα “Ah, Perfido”. Μάλιστα τα αυθεντικά χειρόγραφα των παραπάνω έργων βρέθηκαν στην προσωπική βιβλιοθήκη του συζύγου της και του αδερφού της. Η πολύ μικρή συχνότητα των εκτελέσεων των έργων αυτών, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι τα κατατάσσει στην ίδια κατηγορία με τα έργα για στρατιωτική μπάντα WοΟ 18-19 και 20-24.
Παραθέτω από το Youtube τη Sonatina σε Ντο ελάσσονα WoO 43 No. 1:
Μπορείτε να κατεβάσετε την παρτιτούρα μέσω του IMSLP από εδώ.
