The Glass Harmonica

Έπειτα από την επιτυχία του “There once was Kozyavin”, o Khrzhanovsky δημιούργησε ένα ακόμη σουρεαλιστικό animation με τίτλο: “The Glass Harmonica” με μουσική του Schnittke. Γεννημένος ο 1939 στη Μόσχα, O Andrei Khrzhanovsky είναι ένας πραγματικός καινοτόμος στην ιστορία του ρωσικού animation. Οι πειραματικές, μικρού μήκους, ταινίες του πλαισιώνονται από  αλληγορίες και παραβολές κοινωνικού συνήθως περιεχομένου, πράγμα που εμπόδισε πολλές από αυτές να προβληθούν στο κοινό για πολλά χρόνια. Πολλές από τις ταινίες του περιέχονται στη τετράτομη συλλογή “Masters of Russian animation”. Κατά τη δεκαετία 1970-80 δημιούργησε μια τριλογία από animations με τίτλο “Pushkiniana”, βασισμένη σε ανέκδοτα κείμενα, ακόμα και προσχέδια που βρέθηκαν στα τετράδια του Alexander Pushkin, επιτυγχάνοντας με μοναδικό τρόπο τη μεταφορά του γραπτού λόγου στην οθόνη, θεμελιώδες στοιχείο της κινηματογραφικής γλώσσας του Khrzhanovsky.

Η ταινία “The Glass Harmonica” παρουσιάζει την ιστορία του ομωνύμου, φανταστικού, μουσικού οργάνου, οι ήχοι του οποίου παροτρύνουν όποιον του ακούει σε καλές πράξεις και σκέψεις. Ένας τεχνίτης κατασκευάζει το όργανο αυτό και επισκέπτεται την “Πόλη του κίτρινου διαβόλου” όπου οι άνθρωποι είναι ολοκληρωτικά παραδεδομένοι  στο χρήμα. Ένας γραφειοκράτης σπάει σε κομμάτια το όργανο, γεγονός το οποίο οδηγεί την πόλη σε χάος και τελικά σε κοινωνική αναπροσαρμογή. Με αυτό τον τρόπο ο Khrzhanovsky στηλιτεύει τη βάρβαρη στάση του καθεστώτος της εποχής ως προς την ελευθερία έκφρασης στην τέχνη. Τον έντονο σουρεαλιστικό χαρακτήρα της ταινίας έρχεται να αποθεώσει, κατά τη γνώμη μου, η μουσική του Alfred Schnittke. Το animation αυτό προκάλεσε πολλές αντιδράσεις με αποτέλεσμα τελικά να απαγορευτεί και ο δημιουργός του να σταλεί υποχρεωτικά για να υπηρετήσει το ναυτικό. Είκοσι χρόνια αργότερα, κατά την περίοδο της “perestroika” του Gorbachev, η ταινία εγκρίθηκε για προβολή. Ακόμα όμως και τότε, τοποθετήθηκε ένα προειδοποιητικό για το θεατή μήνυμα στους τίτλους αρχής για το τι θα ακολουθήσει. Πέρα της διαδικτυακής κοινοκτημοσύνης, το animation αυτό θεωρείται εξαιρετικά σπάνιο λόγω της μη χρηματοδότησης για περαιτέρω έκδοσή του και υπάρχουν μόνο 5 γνήσια αντίτυπα.

Μπορείτε να βρείτε κάποιες περαιτέρω πληροφορίες για τα animations του Khrzhanovsky εδώ.

Παραθέτω σε 2 αποσπάσματα την ταινία του Khrzhanovsky από το Youtube:

ΜΕΡΟΣ 1







ΜΕΡΟΣ 2

Kleines Requiem Für Eine Polaków

Μετά τους Berio, Ligeti, Kagel, Stockhausen, Radulescu και Foss σειρά δυστυχώς είχε χθες στα 76 του χρόνια ο Henryk Mikołaj Górecki. Ας θυμηθούμε το δεύτερο μέρος της Συμφωνίας αρ. 3 op. 36 (Symphony of Sorrowful Songs)

και ας τον αποχαιρετίσουμε με το δικό του requiem...

...physicist, cosmologist and something of a dreamer...

Μια έξοχη σειρά από 3 προς το παρόν επεισόδια τα οποία μεταδόθηκαν από το Discovery Chanel υπό τον τίτλο: “Into the Universe with Stephen Hawking”

Το πρώτο επεισόδιο μιλά για την ύπαρξη ζωής σε άλλους πλανήτες του σύμπαντος, το δεύτερο για τα ταξίδια στο χρόνο και τις μελανές οπές και το τρίτο (το οποίο είναι διπλό επεισόδιο) για την αρχή και το τέλος του σύμπαντος. Προσωπικά τη θεωρώ πολύ καλή σειρά με άριστα animations τα οποία βάζουν σε μια (οπτική) τάξη όλα αυτά τα ζητήματα της σύγχρονης θεωρητικής φυσικής που διαβάζουμε, με λόγο πολύ απλό και κατανοητό ακόμα και για κάποιον που δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με θέματα τέτοιου είδους.

Βρήκα και τα 3 επεισόδια της σειράς στο itunes-store...

Στις 20 Οκτωβρίου ο Hawking πραγματοποίησε μια διάλεξη και παρουσίαση του βιβλίου του: “The Grand Design” στο Royal Αlbert Hall του Λονδίνου υπό την επιμέλεια του φυσικού, συγγραφέα και παραγωγού Jim Al-Khalili. Εκτός από την πώληση εισιτήριων, έναν μικρό σχολιασμό της διάλεξης μπορείτε να βρείτε εδώ.

Mendelssohn: Violin Concerto Op. 64

Για αρκετό καιρό πίστευα ότι ήταν η πιο όμορφη μελωδία που είχα ακούσει ποτέ. Αργότερα δεν έπαψα να το πιστεύω, απλά βρήκα πολλές άλλες τέτοιες μελωδίες...

Το εν λόγω Concerto για βιολί Op. 64 του Mendelssohn, εμπνευσμένο το 1838, συντίθεται μέσα σε 5 χρόνια, έπειτα από πλήθος συζητήσεων με τον τότε υπεύθυνο προγράμματος της ορχήστρας Gewandhaus και φίλο του Ferdinand David,  και έναν χρόνο αργότερα, το 1845 πραγματοποιείται η πρεμιέρα στη Λειψία. Ο Ferdinand David στο βιολί solo, ενώ ο δανός συνθέτης Niels Gade αναλαμβάνει να τη διεύθυνση λόγω ασθενείας του ιδίου του Mendelssohn. 

Αναμφισβήτητα, το έργο αυτό υπήρξε ορόσημο για την εξέλιξη του Concerto κατά τη ρομαντική περίοδο. Η έναρξή του με πρωταγωνιστή το βιολί solo έναντι της συνήθους ορχηστρικής εισαγωγής, την cadenza να τοποθετείται πριν την επανέκθεση του πρώτου μέρους, τα ενωμένα 2 πρώτα μέρη, καθώς επίσης και ο ρόλος του σολίστα ως συνοδού της ορχήστρας και όχι ως συνοδευομένου από αυτήν σε αρκετά σημεία, είναι κάποια από τα στοιχεία τα οποία συνθέτουν τον πρωτοποριακό χαρακτήρα του έργου αυτού.

Βρήκα στο youtube ένα απόσπασμα με τον Isaac Stern

Η παρτιτούρα του έργου υπάρχει online εδώ από το IMSLP