11/1/12

Τρία αποσπάσματα από τον Αλέξανδρο Δουμά (υιό)







Περί γνώσεως του καλού και του κακού:


Αφού ο Θεός χαίρεται περισσότερο για τη μετάνοια ενός αμαρτωλού παρά για εκατό αναμάρτητους δίκαιους, ας προσπαθήσουμε να κάνουμε το Θεό να χαρεί.
Μπορεί να μας το ανταποδώσει με τόκο. Ας αφήσουμε στο διάβα μας την ελεημοσύνη της συγχώρεσής μας σ’ εκείνους που κατάστρεψαν οι γήινες επιθυμίες και που θα τους σώσει ίσως μια θεία ελπίδα και, όπως λένε οι γριούλες όταν συνιστούν κάποιο δικό τους γιατρικό, αν δεν κάνει καλό, τουλάχιστον δε θα κάνει ούτε και κακό.




Περιγράφοντας την καθημερινότητα των γυναικών ελευθερίων ηθών:


"Δεν ξέρουν τι θα πει κομψότητα και ευγένεια· είναι σαν τα σκυλιά που τους βάζουν αρώματα, βρίσκουν ότι μυρίζουν άσχημα και πάνε να κυλιστούν μέσα στη λάσπη."




Όλα βρίσκονται στο λίγο:


Το παιδί είναι μικρό κι ωστόσο περικλείει τον άντρα· ο εγκέφαλος είναι στενός κι ωστόσο στεγάζει τη σκέψη· το μάτι είναι μόνο ένα σημείο κι ωστόσο αγκαλιάζει λεύγες.

27/12/11

Περί στιχουργικής στα Κάλαντα Πρωτοχρονιάς

Για μιά ακόμα φορά θα εισέλθω συνειδητά σε χωράφια άλλων και με αφορμή την επερχόμενη πρωτοχρονιά και τα κάλαντα τα οποία θα ακουστούν, θα "ποστάρω" όπως λέει η διαδικτυακή νεολαία λίγα λόγια για τους στίχους που δομούν τόσο τα κάλαντα, όσο και τα περισσότερα από τα παραδοσιακά μας τραγούδια.


Προκειμένου να ισοσταθμιστεί ρυθμικά η παραδοσιακή μουσική με το ποιητικό κείμενο, ο λαός, επιστρατεύντας τη συλλογική του σοφία, ανέπτυξε μια έξυπνη και συνάμα λειτουργική και όμορφη τεχνική, τη χρήση των λεγομένων "τσακισμάτων" και "παραθεμάτων". Όταν χρησιμοποιείτε μέρος του κυρίου ποιητικού κειμένου τότε το επιπρόσθετο αυτό μέρος ονομάζεται τσάκισμα (δλδ "σπάσιμο" του στίχου).

Όταν έχουμε προσθήκη καινούριου υλικού, το οποίο μπορεί να είναι οτιδήποτε, από ένα απλό επιφώνημα μέχρι και ολόκληρος στίχος, τότε έχουμε παράθεμα. Σε πολλές περιπτώσεις το παράθεμα αποτελεί ολόκληρο στίχο, ο οποίος είτε τονίζει είτε σχολιάζει το αυθεντικό ποιητικό κείμενο και συχνά μπερδεύεται με αυτό με αποτέλεσμα ο διαχωρισμός τους να μην είναι πάντα τόσο ευδιάκριτος.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα κάλαντα της πρωτοχρονιάς:

Σημειώνω με με κόκκινο χρώμα τα παραθέματα, τα οποία όπως είναι φανερό εμπεριέχουν και τσακίσματα (τσάκισμα του παραθέματος)



Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά [ψηλή μου δενδρολιβανιά] κι αρχή καλός μας χρόνος [Εκκλησιά με τ´ Άγιο Θρόνο]

Αρχή που βγήκε ο Χριστός [Άγιος και Πνευματικός] στη γη να περπατήσει [και να μας καλοκαρδίσει]

Άγιος Βασίλης έρχεται [και δεν μας καταδέχεται]  από την Καισαρεία [σ' είσ' αρχόντισσα κυρία]

βαστά εικόνα και χαρτί [ζαχαροκάντιο ζυμμωτή] χαρτί και καλαμάρι [δες κι εμέ το παληκάρι]

Το καλαμάρι έγραφε [τη μοίρα του την έγραφε] και το χαρτί ομίλει [άγιε μου καλέ Βασίλη]

Κλείνοντας, μου έκανε εντύπωση (λόγω εντοπιότητας) η χρήση ενός και μόνο παραθέματος σε κρητική μαντινάδα (κάτι που στην προκειμένη περίπτωση δεν συνηθίζεται τόσο πολύ) στο τραγούδι "Βοσκαρουδάκι αμούστακο" του αειμνήστου Κώστα Μουντάκη. Βρίσκεται στο σημείο 02:05 του βίντεο που ακολουθεί ("Ποιός βρίχνει τέτοιο θησαυρό και θέλει να τον χάσει"):


Εύχομαι σε όλους καλή χρονιά με υγεία, χαρά, δημιουργία, δύναμη αλλά και περιστασιακή λήθη μέσω της τέχνης, όσον αφορά στους δύσκολους καιρούς που όλοι περνάμε.

22/12/11

G. Crumb - A Little Suite for Christmas

Μέσω ενός εκ των πατέρων της συνθετικής έρευνας των ηχοχρωμάτων και τεχνικών των ακουστικών οργάνων εύχομαι σε όλους μας καλά Χριστούγεννα με υγεία, χαρά και δημιουργία  μέσα από τα βάθη της καρδιάς του πιάνου:

14/12/11

Giacinto Scelsi - Okanagon (1984)

...Να θεωρείται ως μία ιεροτελεστία ή, εάν θέλετε, ο παλμός της καρδιάς της γης...

(Υπότιτλος έργου από το συνθέτη) 

Tristan Murail: Scelsi, De-composer, Contemporary Music Review, 24:2-3, 179